Pierwsze strajki rozpoczęły się latem 1980 roku w Lublinie i w Świdniku, a następnie zaczęły rozprzestrzeniać się na cały kraj. Najważniejszą akcję strajkową rozpoczęły 14 sierpnia w Stoczni Gdańskiej, Wolne Związki Zawodowe.Kierownictwo nad strajkiem objął Lech Wałęsa, który zgodził się na jego zakończenie, w przypadku uzyskaniu obietnicy realizacji postulatów płacowych.
Jednak na wniosek strajkujących ogłoszono strajk okupacyjny i solidarnościowy z innymi zakładami. Żądania strajkujących w Stoczni Gdańskiej zawarto w 21 punktach, które stały się podstawą negocjacji z władzami. Wśród nich znalazły się postulaty dotyczące konkretnych kwestii społeczno-ekonomicznych, jak sprawa żłobków, urlopów macierzyńskich, podwyżki płac i podnoszenia ich proporcjonalnie do wprowadzanych podwyżek, czy wypłaty wynagrodzenia za czas strajku. Ponadto były postulaty polityczne m.in. dotyczące ograniczenie cenzury, zapewnienie wolności słowa, druku i publikacji, przywróceniu do pracy represjonowanych pracowników, czy reformy gospodarczej, która zakładała samorząd przedsiębiorstw.
17 sierpnia Międzyzakładowy Komitet Strajkowy w Stoczni Gdańskiej ogłosił postulaty strajkowe. 23 sierpnia rozpoczęły się rozmowy pomiędzy strajkującymi a komisją rządową. Ostatecznie 31 sierpnia o godz. 16:00 podpisano dokument końcowy.
